และก็ถึงวันนี้จนได้

วันที่แกต้องกลับอเมริกาแล้ว

ตลอดเวลา 3 อาทิตย์ที่ผ่านมาชั้นสนุกมาก

แกทำให้ชั้นชินกับการที่ต้องออกไปกินเหล้า

ตอนสี่ทุ่ม ล้วก็กลับเอาเกือบเช้า เกือบทุกวัน

หรือแทบจะวันเว้นวัน เป็นแบบนี้

จนบางทีชั้นก็แทบผวากับเสียงโทรศัพท์ตอนสี่ทุ่ม

ถึงชั้นเพลีย ชั้นแฮงก์แค่ไหน ชั้นก็พยายาม

ตะเกียกตะกายไปกับแก นั่งหลับคาโต๊ะก็เคยมาแล้ว

เดือนนี้ทั้งเดือนชั้นไม่มีงานพอดีก็เลยมีเวลาให้กับแกเยอะ

เมื่อกี้แกโทร.มาร่ำลาชั้น มาขอบคุณชั้น

บ้า...แกมาขอบคุณชั้นทำไม ชั้นไม่อยากคุยกับแกเยอะ

เพราะชั้นจะร้องไห้ ชั้นรู้ว่า ทั้งแกและชั้น

ต่างก็เลี่ยงกันที่จะไม่ให้ไปส่งกัน เพราะ

ต่อมน้ำตาแตกแน่ ๆ ไม่เป็นไรหรอกนะ

เดี๋ยวนี้ก็เหมือนเราได้คุยกันทุกวันอยู่แล้ว

ต้องขอบคุณ hi5 ที่ทำให้เราได้คุยกัน บางคนอาจจะว่า

คุยทาง msn ไม่ง่ายกว่าเหรอ ไม่หรอกค่ะ

เวลามันต่างกัน ออนไม่ตรงกัน นาน ๆ จะเจอกันที

แกคิดดูดิ เราไปแซกโซโฟนกันจนซี้กับเด็กเสิร์ฟ

ในร้านหลายคน แต่ชั้นก็บอกพวกน้อง ๆ ไปแล้วว่า

อาจจะไม่ได้เจอชั้นอีกนาน เพราะชั้นคงไปทำใจก่อน

ทำใจให้ได้ก่อน ไม่งั้นชั้นก็จะคิดถึงแกอีกล่ะ

ชั้นก็คิดเอาไว้นะว่า ถ้าวันไหนชั้นคิดถึงแกมากๆ

ชั้นจะไปที่ร้านนี้แล้วก็ไปถ่ายรูปให้แกดูว่า

ชั้นกำลังนั่งกินอยู่นะ แล้วก็จะอัพไดให้แกอ่าน

แกจะได้อิจฉาชั้น ชั้นรู้ว่าแกชอบที่นี่

ไม่รู้ว่าอีกเมื่อไหร่แกจะกลับมาอีก คราวที่แล้วก็

เกือบ 7 ปีแน่ะกว่าแกจะกลับ แล้วต่อจากนี้ไป

อีกกี่เดือน กี่ปี ก็ไม่รู้ แต่แกบอกชั้นว่า

แกจะพยายามกลับมาอีกทีตอนเดือนพฤศจิกายน

แต่ไม่รู้ว่าจะได้กลับหรือเปล่า แต่แกจะพยายาม

เหอะ...ความพยายามอยู่ที่ไหน ความสำเร็จอยู่ที่นั่นนะแก

ให้แก เดินทางปลอดภัย โชคดีนะ

ถึง ชิคาโก้แล้วล่ะก็ ฝาก say hi mike ด้วยนะ

รักแกเสมอ...เพื่อนรัก